W redakcjach picia nie było, przynajmniej oficjalnie. Ale picie w domach, butelka do tekstu, bywało normą, chodziło o to, żeby przetrwać, bo presja była straszna. "Jest 9 rano, nalewam sobie kieliszek wina po brzeg, wtedy czuję, że mogę się odblokować i zacząć pisać". Alkohol bywał ucieczką. Podobnie jak tabletki. O "diecie Olewnika" usłyszałam niedawno, to Clonazepan, którym podobno porywacze go szprycowali dużymi dawkami, brany przez dziennikarki eleganckich pism po to, żeby zmniejszyć lęk. Najlepiej łykany przed wejściem do redakcji, choć tu relacje są różne - niektóre brały przy biurku, popijały kawą. Skąd brały? Czytam wiadomość, która dostałam na Instagramie od byłej dziennikarki prestiżowej gazety: "Clonazepan podobnie jak Xanax działa przeciwlękowo. Mniej niż hydroksyzyna. To, czy da się po nim pracować, zależy od poziomu stresu, dawki, indywidualnych uwarunkowań. Jeśli upokorzony, zastraszony, sterroryzowany pracownik odczuwał tak silne napięcie, że nie był w stanie pisać, była blokada, lek z tej grupy przynosił ulgę, blokada znikała, przychodziło odprężenie". Inna dziennikarka mówi: "Brałyśmy silne leki uspokajające przed kolegium, to nam pomagało". W momencie, kiedy bały się przyjść na kolegium, albo do redakcji, tabletki są ratunkiem. Xanax brano jak tic taki - czytamy na Facebooku Karoliny Korwin-Piotrowskiej.