Żeby wam pokazać, jak to wszystko działa, opowiem wam o tym schemacie. Emisja podcastu była półtora tygodnia temu. Nikt tego nie skomentował, cisza. Dlaczego? Bo była ogromna tragedia w Polsce, była żałoba narodowa, emisja programu "Taniec z Gwiazdami" nie miała miejsca, więc nikomu się nie opłacało komentować tuż po tym, jak to wyszło. Natomiast był kolejny odcinek, który trzeba było wypromować, a wiadomo, jak się pisze, no to ludzie są ciekawi, i tak się robi PR tego programu. Więc ten mikrofon z pytaniem o komentarz wylądował u osoby, która ma ogromny szacunek środowiskowy, ma zaufanie publiczne, jest lubiana, jest dużo starsza, bo to też ma znaczenie, kogo się pyta, w odniesieniu do tego, co powiedziałam ja. A wiecie, co dla mnie w takiej sytuacji jest największym wyrazem klasy? Odpowiedź w stylu: każdy ma prawo do swojej opinii. Kropka. Bo każdy ma takie prawo, prawda? To jest dla mnie klasa, to jest dla mnie to, co ja bardzo, bardzo szanuję. No, ale zaczęły się wycieczki osobiste w moim kierunku. Oczywiście pod płaszczykiem żartu, sarkazmu, ironii, którą nasz kraj bardzo lubi, jest taki płaszczyk prześmiewczy, pod którym wszystko wolno. Ja dużo widzę pomiędzy słowami, w wymowie ciała, w sposobie wyrażania się, ale pomyślałam sobie - zagram w tę ironiczną grę.