Jerzy Schejbal gorzko o młodych aktorach: "Mało z siebie dawali i oczekiwali, że wszystko będzie podane na tacy. Wszystko zaczęło się SPŁYCAĆ"
Jerzy Schejbal udzielił obszernego wywiadu, w którym wypowiedział się m.in. na temat młodego pokolenia aktorów. Jego zdaniem ci nie są skoncentrowani na teatrze, tylko na "innych mediach", stali się roszczeniowi i polubili drogę na skróty.
Jerzy Schejbal to jeden z tych aktorów, którzy mogą się poszczycić imponującym dorobkiem artystycznym. Reprezentuje przy tym starsze pokolenie, które wielokrotnie gorzko wypowiadało się o młodych gwiazdach, podkreślając ich rzekomo płytkie podejście do sztuki czy roszczeniowość.
Jerzy Schejbal gorzko o młodym pokoleniu aktorów. "Wszystko zaczęło się spłycać"
Teraz aktor udzielił obszernego wywiadu w Plejadzie i jeden z poruszonych wątków dotyczył właśnie młodego pokolenia. Z tym Schejbal ma akurat spore doświadczenie, bo był wykładowcą w znanych szkołach teatralnych, więc przez jego zajęcia trochę się aspirujących aktorów przewinęło. Niestety i tu nie obyło się bez krytyki.
Przez 37 lat uczyłem w szkołach teatralnych - najpierw wrocławskiej, później warszawskiej. Mam więc skalę porównawczą. Widziałem, jak wszystko zmieniło się przez ten czas. Nie chciałbym być niesprawiedliwy, ale nie zmierzało i nie zmierza to w dobrą stronę - zaczął. Uważam, że młode pokolenie jest zupełnie inne od mojego. Ja i moi koledzy byliśmy skoncentrowani na teatrze. To była dla nas największa wartość. Dziś już tak nie jest.
Zobacz także: Teresa Lipowska narzeka na młode pokolenie aktorów: "Przychodzą na plan SPÓŹNIENI, nie obchodzi ich, że inni CZEKAJĄ"
Jak twierdzi, umysłami młodych zawładnęły teraz "inne media", a studenci, z których miał okazję uczyć, mieli się stawać coraz bardziej roszczeniowi. Co ciekawe, uważa też, że dawanie im możliwości oceniania nauczycieli to "absurd", bo według niego "ktoś taki niewiele wie o sztuce i życiu".
Inne media zawładnęły wyobraźnią młodych ludzi. Wszystko zaczęło się spłycać. Nie ma już czasu na pogłębioną analizę. Dominuje powierzchownie podejście do rzeczywistości. Byle jak najszybciej, byle jak najwięcej. Nie chcę generalizować, ale w pewnym momencie zauważyłem, że z roku na rok studenci stawali się coraz bardziej roszczeniowi. Mało z siebie dawali i oczekiwali, że wszystko będzie im podane na tacy - mówi gorzko. Potem weszły te nieszczęsne procedury, które dawały im możliwość oceniania nauczycieli. Uważam, że to absurd. Jak człowiek po maturze może weryfikować pracę pedagoga w szkole teatralnej? Przecież ktoś taki niewiele wie zarówno o sztuce, jak i o życiu.
Dalsza część artykułu pod materiałem wideo
Karolina Korwin Piotrowska o czytelniczkach i bohaterkach swojej książki: "Widziałam łzy, słyszałam trzęsące się głosy"
Tu padło pytanie bardzo istotne, bo nie chodzi przecież o samą ocenę, lecz przede wszystkim o zwrócenie uwagi osób decyzyjnych na ewentualne nadużycia czy sytuacje o charakterze przemocowym. Trochę już o tym temacie pisano w głośnych publikacjach, więc wydawałoby się, że sprawa jest mu znana. Okazuje się, że sam takich sytuacji nie dostrzegł, a wykładowców po prostu "czasem ponosił temperament"...
Nie przypominam sobie, aby w trakcie moich studiów, a i potem, kiedy sam byłem wykładowcą i dziekanem Wydziału Aktorskiego, miały miejsce jakieś ekstremalne zdarzenia wyczerpujące znamiona działań przemocowych wobec studentów. Owszem, byli wykładowcy, których temperament czasami ponosił, ale w konsekwencji zmierzało to do uświadomienia młodym ludziom, że droga, jaką wybrali, będzie wymagała od nich empatii, cierpliwości i samozaparcia - padło w rozmowie.
Pana zdaniem wszelkie działania antyprzemocowe w szkołach teatralnych są więc zbędne? - dopytał dziennikarz.
Tego nie wiem. Ta narracja ma sporą nośność i nie jestem pewien, czy tak do końca uprawnioną. Słyszałem o kilku nagannych zachowaniach wobec studentów Akademii. Trudno mi się odnosić do być może plotek lub konfabulacji. Nie wiem, czy skala tego zjawiska jest tak poważna, że trzeba rozważać jakieś kategoryczne działania. Jakie? Nie wiem - rozkłada ręce. Domyślam się, że spora część młodzieży ma problem z samoakceptacją, jest neurotyczna, mało odporna psychicznie, a w środowisku, gdzie emocje decydują o być albo nie być, nie trudno o eksplozję. Czasy mamy takie, jakie mamy, wszyscy jesteśmy poddani presji okoliczności od nas niekoniecznie zależnych. Skóra jest coraz cieńsza, a nerwy jak postronki. Amen.
