Marta z Pawłowic wyszła z domu na zakupy i ZAPADŁA SIĘ POD ZIEMIĘ: tajemniczy SMS, roczny synek i mąż, który chciał (?) WYKREŚLIĆ JĄ z listy zaginionych

Marta Joanna Bieniaszewska urodziła się w 1989 roku. W 2009 roku mieszkała w Pawłowicach razem z mężem i niespełna rocznym synem. Miała 20 lat i - jak wynika z relacji jej bliskich - nic nie wskazywało na to, że przygotowuje się do nagłego wyjazdu albo chce zerwać kontakt z rodziną. Właśnie ten szczegół po latach nadal pozostaje jednym z najważniejszych elementów sprawy: Marta wyszła z domu w środku zwyczajnego tygodnia, pozostawiając za sobą życie, do którego miała wrócić jeszcze tego samego dnia.

8 czerwca, dzień przed zaginięciem, podchodziła do egzaminu na prawo jazdy. Nie zdała go, ale nie zrezygnowała i zapisała się na kolejny termin. Wieczorem rozmawiała jeszcze z siostrą o swoich planach. Nie był to więc moment, w którym otoczenie dostrzegało przygotowania do ucieczki czy porzucenia dotychczasowego życia - przeciwnie, młoda kobieta planowała następne dni. We wtorek 9 czerwca około godziny 7 rano opuściła mieszkanie. Miała jechać na zakupy do Jastrzębia-Zdroju; późniejsze relacje wskazywały również, że planowała spotkanie ze znajomą. Policyjna baza podaje, że tego dnia była ubrana w białą zapinaną bluzę z kapturem, jasnoniebieskie jeansy i czarne japonki, a na włosach miała różową opaskę. Miała około 168 cm wzrostu, była bardzo szczupła, miała długie blond włosy i charakterystyczne tatuaże, między innymi napis "DolceVita" w okolicy lędźwi. Według informacji zebranych po zaginięciu Marta miała być widziana około godziny 8 w Jastrzębiu-Zdroju. To jeden z ostatnich punktów, jakie udało się umieścić na osi wydarzeń tamtego dnia. Później ślad się urywa. Nie ma potwierdzonej informacji, dokąd następnie poszła, z kim mogła się spotkać ani czy planowane zakupy w ogóle zrobiła.

ZOBACZ: Prokuratura uzyskała dostęp do telefonu Emilii Koprowskiej. "TREŚCI JEST SPORO"

Około godziny 10–11 siostra próbowała skontaktować się z Martą. Telefon był wyłączony. Początkowo nie musiało to oznaczać niczego dramatycznego - można było przypuszczać, że rozładowała się bateria albo młoda kobieta po prostu nie mogła odebrać. Mijały jednak kolejne godziny, a Marta nie wracała i nadal nie dawała znaku życia. Po południu również jej mąż nie potrafił się z nią skontaktować. Zadzwonił do siostry Marty, pytając, czy żona nie pojawiła się u niej. Bliscy wiedzieli, że takie zachowanie do niej nie pasuje: wcześniej nie zdarzało się, aby znikała na cały dzień bez wiadomości. Rodzina podkreślała później także jej silną więź z synem i nie wierzyła, że mogłaby po prostu odejść, nie informując nikogo i pozostawiając dziecko. Jeszcze tego samego wieczoru zaginięcie zostało zgłoszone policji. Rodzina i znajomi zaczęli działać również na własną rękę - przygotowywali plakaty, pytali mieszkańców Pawłowic i Jastrzębia-Zdroju, później przeszukiwali także okoliczne tereny. W następnych dniach pojawiały się różne informacje od osób przekonanych, że mogły widzieć Martę, jednak żadna nie doprowadziła do jej odnalezienia. Z mieszkania zniknęła dwudziestoletnia kobieta, która poprzedniego dnia umawiała kolejny egzamin na prawo jazdy i rano miała tylko pojechać na zakupy. Nie było pożegnania ani potwierdzonej wiadomości wyjaśniającej, dokąd się wybiera na dłużej. Najbardziej zagadkowe wydarzenia miały jednak dopiero nadejść - wraz z informacjami o możliwym wyjeździe za granicę, wiadomością przypisywaną Marcie i zachowaniem jej męża po zaginięciu.

W pierwszych tygodniach po zaginięciu pojawił się trop zagraniczny. Bliscy odkryli, że w domu nie ma paszportu Marty, a wcześniej miała utrzymywać kontakt mailowy ze znajomym mieszkającym w Londynie. Jej siostra skontaktowała się z tym mężczyzną, jednak ten zapewniał, że 20-latki u niego nie ma. Pojawiały się również przypuszczenia o Niemczech, gdzie mieszkał brat Marty, ale żadnej z wersji o dobrowolnym wyjeździe nie udało się potwierdzić. Kilka tygodni później wydarzyło się coś jeszcze bardziej zagadkowego. Rodzina miała otrzymać wiadomość przypisywaną Marcie. Wynikało z niej, że kobieta wyjechała i prosi, aby zaopiekowano się jej synem. Dla bliskich nie był to jednak koniec poszukiwań. Siostra Marty od początku podważała autentyczność tej wiadomości, a dostępne publicznie materiały nie wskazują, aby kiedykolwiek potwierdzono ponad wszelką wątpliwość, że jej autorką rzeczywiście była zaginiona. Rodzina sprawdzała kolejne sygnały na własną rękę. Przeszukiwano pobliskie tereny, rozwieszano setki ogłoszeń, a nawet pojechano do Łodzi po sugestii jasnowidza Krzysztofa Jackowskiego. Także ten kierunek nie przyniósł przełomu. Z czasem zaczęło być jasne, że zamiast kolejnych potwierdzonych śladów pojawiają się przede wszystkim pogłoski, anonimowe telefony i informacje, których nie da się zweryfikować.

W tym samym czasie relacje między rodziną Marty a jej mężem zaczęły się gwałtownie pogarszać. Trzeba jednak wyraźnie oddzielić fakty od podejrzeń: publicznie dostępne źródła nie wskazują, aby Krzysztof Bieniaszewski został oskarżony o udział w zaginięciu żony. Najpoważniejsze zarzuty dotyczące jego zachowania po jej zniknięciu pochodzą z relacji siostry Marty, która od lat domaga się dokładnego wyjaśnienia sprawy. Według niej po mniej więcej miesiącu mąż Marty przestał uczestniczyć w poszukiwaniach. Pod koniec lipca 2009 roku miał złożyć wniosek o separację, a następnie podjąć próbę wymeldowania nieobecnej żony ze wspólnego mieszkania. Siostra twierdziła również, że w pewnym okresie on i rodzina Marty zerwali kontakt, a bliskim kobiety ograniczono możliwość widywania jej małego syna. Po kilku miesiącach sytuacja miała się zmienić i spotkania z dzieckiem ponownie stały się możliwe. Jeszcze większe emocje wywołała informacja, że mąż miał zwrócić się do jednej z organizacji zajmujących się osobami zaginionymi z prośbą o zaprzestanie poszukiwań i usunięcie danych Marty z bazy. Jej siostra utrzymywała ponadto, że mężczyzna przedstawiał policji różniące się relacje dotyczące sprawy. Są to jednak twierdzenia rodziny przytoczone przez media, a nie ustalenia zakończonego postępowania karnego, dlatego nie można na ich podstawie przypisywać mu odpowiedzialności za zaginięcie. Co znamienne, nazwisko Marty do dziś widnieje w oficjalnej policyjnej bazie osób zaginionych. W kolejnych miesiącach zaginięcie zaczęło mieć również konsekwencje prawne. Małżeństwo formalnie wciąż istniało, choć Marta nie dawała żadnego znaku życia, a jej miejsce pobytu pozostawało nieznane. Mąż wystąpił następnie o rozwód, natomiast rodzina kobiety coraz głośniej kwestionowała wersję, że dwudziestolatka po prostu rozpoczęła gdzieś nowe życie. To właśnie wydarzenia z 2010 i 2011 roku sprawiły, że wokół sprawy pojawiły się kolejne pytania - i doprowadziły do sytuacji, w której zaginiona kobieta została objęta decyzjami sądowymi, choć nikt nie wiedział nawet, czy nadal żyje.

ZOBACZ: Prokuratura ujawnia, W JAKIM KIERUNKU prowadzone jest śledztwo ws. zaginięcia Emilii Koprowskiej

31 marca 2011 roku zakończyło się małżeństwo Marty, ale nie zakończyła się sprawa jej zaginięcia. Mijały kolejne lata, a żaden z pojawiających się tropów nie doprowadził do ustalenia, gdzie znalazła się po wyjściu z domu 9 czerwca 2009 roku. Nie pojawił się potwierdzony świadek, który widziałby ją później, nie odnaleziono również informacji pozwalających jednoznacznie stwierdzić, że rozpoczęła życie w innym mieście albo za granicą. W 2021 roku Fundacja ITAKA wróciła do tej historii w swoim archiwum, podkreślając, że mimo upływu 12 lat rodzina nadal czekała na jakikolwiek przełom. Upływ czasu nie zmienił statusu sprawy. Marta nadal figuruje w oficjalnej bazie osób zaginionych Komendy Głównej Policji, a poszukiwania prowadzi Komenda Powiatowa Policji w Pszczynie. W policyjnym rejestrze pozostają jej dane, rysopis oraz informacje pozwalające na identyfikację. To ważne także dlatego, że w chwili zaginięcia była bardzo młoda – miała zaledwie 20 lat. Gdyby żyła, w 2026 roku miałaby około 37 lat, więc jej wygląd mógł przez ten czas znacząco się zmienić.

Przez lata wokół zaginięcia pojawiały się trzy podstawowe możliwości: dobrowolne odejście, wyjazd za granicę albo udział innych osób. Żadnej z nich nie udało się jednak potwierdzić materiałem, który zamknąłby sprawę. Wersja o rozpoczęciu nowego życia pozostawia szczególnie trudne pytanie o całkowity brak kontaktu z najbliższymi przez ponad 17 lat. Z drugiej strony sam fakt zerwania kontaktu nie pozwala przesądzać, że doszło do przestępstwa. Nie ma również publicznie dostępnych informacji o odnalezieniu rzeczy Marty, jej szczątków ani o postawieniu komukolwiek zarzutów związanych z jej zniknięciem. Właśnie dlatego ta historia pozostaje sprawą zaginięcia, a nie nierozwiązaną sprawą kryminalną. Rodzina przez lata zwracała uwagę na okoliczności, które uważała za niepokojące, ale podejrzenia bliskich nie mogą zastąpić dowodów. Także doniesienia o możliwym pobycie kobiety poza Polską nie przyniosły potwierdzenia, że rzeczywiście tam dotarła. Jednym z najbardziej uderzających elementów tej historii pozostaje brak wiarygodnego śladu po opuszczeniu Pawłowic. Marta miała znaleźć się w stosunkowo gęsto zaludnionym rejonie Śląska, a mimo wieloletnich poszukiwań nie udało się odtworzyć jej dalszej drogi. Nie wiadomo, czy w ogóle dotarła do Jastrzębia-Zdroju, które miało być celem jej wyjazdu. Granica pomiędzy tym, co wiadomo na pewno, a tym, co powstało później w relacjach, przypuszczeniach i rodzinnych podejrzeniach, w tej sprawie pozostaje wyjątkowo wyraźna.

W październiku 2026 roku Marta Bieniaszewska nadal znajduje się w policyjnej bazie osób zaginionych. Oznacza to, że mimo rozwodu, upływu lat i zmian, jakie zaszły w życiu jej najbliższych, dla organów ścigania jej los wciąż nie został wyjaśniony. Oficjalne poszukiwania nie zostały zakończone. Każda osoba posiadająca informacje mogące pomóc w ustaleniu, co stało się z Martą Bieniaszewską, może skontaktować się z Komendą Powiatową Policji w Pszczynie albo przekazać wiadomość Fundacji ITAKA. Nawet po 17 latach pojedyncza informacja może pozwolić zweryfikować trop, którego wcześniej nie udało się sprawdzić. W tej historii wciąż brakuje najważniejszej odpowiedzi: co wydarzyło się po poranku 9 czerwca 2009 roku, kiedy 20-letnia matka wyszła z domu i już do niego nie wróciła.