Norbi razem z żoną opowiedzieli w "DDTVN" o jego 17-letniej walce z hazardem: "Zbierałam na dom i nagle tych pieniędzy nie ma. WYCZYŚCIŁ KONTO"
Norbi już nie ukrywa, że przez wiele lat trwał w szponach uzależnienia od hazardu. Teraz pojawił się wraz z żoną w "Dzień Dobry TVN", gdzie opowiedzieli o kulisach jego walki o nowe życie. Nie było łatwo.
Norbi wprost o uzależnieniu od hazardu
Show-biznes od zewnątrz wydaje się idealnym środowiskiem, aby łatwo się dorobić i wieść życie niczym z bajki. Na szczęście coraz więcej kojarzonych osobistości stawia sprawę jasno: brylowanie w mediach to także wiele pokus, którym łatwo ulec i trudno się od nich potem uwolnić.
Zobacz też: Tylor Chase był dziecięcą gwiazdą. 36-latek żyje dziś na ulicy. "Odmawia przyjęcia pomocy" (FOTO)
Norbi wprost o uzależnieniu od hazardu
O tym, jak łatwo zejść na złą drogę, wie także Norbi. Ten już wielokrotnie wspominał, że borykał się z uzależnieniem od hazardu, które niemal zniszczyło mu życie. Jeśli byliście ciekawi, jak wyglądała jego historia, to niedługo na rynek trafi książka "Wygrałem życie, ale najpierw przegrałem siebie".
We wtorek Norbi zasiadł wraz z żoną i autorką książki o nim na kanapie "Dzień Dobry TVN". Damian Michałowski zaczął rozmowę od cytatu: "Dziś mam wszystkie palce, być może dlatego, że byłem znany i lichwiarze zawsze mnie znajdą. Byłem pierwszej ligi kłamcą". Od hazardu był uzależniony aż przez 17 lat i przegrał miliony złotych.
Koncertów było bardzo dużo, może 300 rocznie. Jedziesz na weekend, grasz 5 koncertów w weekend, wtedy płacili gotówką. Przywozisz pieniądze i nie idziesz do domu, tylko idziesz do kasyna, bo tam wszyscy cię lubią, kochają, jest miło i sympatycznie. Trudno to policzyć, ale załóżmy, że jeśli przegrywałem 500 tysięcy rocznie, to może 7 milionów, 10? Może trochę więcej, może trochę mniej.
Żeby zachować pozory i mieć za co grać, Norbi łapał praktycznie wszystkie zlecenia, które wpadały mu w ręce.
Przegrałem 100 tysięcy, 120 czy 150 - no i co z tego? Minął tydzień, dwa, trzy dni - już było odrobione. Telefon dzwonił non stop. Potem brałem już wszystkie kontrakty, dla mnie nie miało znaczenia, czy gram za 5 tysięcy, za 10 czy za 12 - biorę. Chcesz wizerunek na butli z gazem? Jasne. Chcesz w ciucholandzie się reklamować? Chociaż to akurat był dobry deal.
Uzależnienie niemal doprowadziło do rozwodu
Jego żona przyznaje, że dowiedziała się o wszystkim dopiero po kilku miesiącach od ślubu. Najbardziej zdziwiło ją jednak, że wiedzieli wszyscy, ale nie ona. W pewnym momencie, gdy uzależnienie Norbiego powoli prowadziło ich na dno, byli o krok od rozwodu.
Już mi się tak na początku wydawało, że coś tutaj nie gra. Też byłam na takim życiowym zakręcie i nie było finansowo fajnie. I pewnego dnia mówię do niego: zrób zakupy, idź zrób zakupy. I on mi przyniósł dwa pomidory i coś tam jeszcze, bo on tyle miał tych pieniędzy. To był poniedziałek po tym, jak przegrał. Dowiedziałam się po roku od ślubu, ale, co jest dziwne, wszyscy dookoła wiedzieli, tylko nie ja. Założyliśmy firmę, pomógł nam przyjaciel męża, mieliśmy pączkarnię w Kielcach, i było tam uzbierane trochę pieniędzy, bo zbierałam na dom, i nagle tych pieniędzy nie ma. Wyczyścił konto. Dopiero wtedy to mleko się wylało. Ja powiedziałam "koniec", bo czułam, że wpadam z deszczu pod rynnę.
Ostatecznie pomogła im terapia - i to wcale nie w prywatnym ośrodku, a na kasę chorych, bo nie mieliby jak za to zapłacić. Żona Norbiego czuła się przede wszystkim oszukana.
To był taki rodzaj uczucia, jakby ktoś mnie zdradził, oszukał, manipulował mną, bo różnych kłamstw używał. "Mamie pożyczyłem na łazienkę", "koledze pożyczyłem na wycieczkę", nawet powiedział, że pożyczył pieniądze producentowi, jak wyczyścił to konto, bo mu tam były potrzebne. Ja mówię: "Komu tych chcesz wciskać taki kit? Ja w to po prostu nie wierzę".
Byliśmy u notariusza i podpisaliśmy wszystkie możliwe zakazy, jakie są. Do wszystkich tych firm. Tylko Marzenka może zdjąć ten zakaz notarialny. Gdzie nie pójdę - dowód osobisty i zakaz wstępu
Jak nie mieliśmy nic i zostały zablokowane konta, on nie miał dostępy do żadnych pieniędzy, i mówi: jadę w trasę, ale nie mam za co jechać. Ja mu dałam 20 złotych i on dzwoni do mnie za parę godzin: słuchaj, ja za te 20 złotych kupiłem sobie colę, zapiekankę koledze i jeszcze mi zostały 2 złote. On nie miał pojęcia o wartości tego pieniądza
