Książę Harry NIE WIERZYŁ w śmierć księżnej Diany. "Byłem przekonany, że wróci w przebraniu"

Relacje na brytyjskim dworze od lat przypominają telenowelę, w której scenarzyści nie żałują zwrotów akcji. Naczelny buntownik monarchii, książę Harry, po raz kolejny postanowił publicznie przepracować swoje traumy i podzielić się intymnymi przemyśleniami. Tym razem mąż Meghan Markle wystąpił na platformie edukacyjnej MasterClass, gdzie w ramach cyklu "Redefining Grief: Building Resilience Through Loss" porozmawiał z neurobiolożką dr Mary-Frances O'Connor o żałobie, wypaleniu i demonach przeszłości.

ZOBACZ: Książę Harry i Meghan Markle są WŚCIEKLI na decyzję króla. Nie chcą być "prywatnymi obywatelami"

W rozmowie nie mogło oczywiście zabraknąć tematu księżnej Diany, której tragiczna śmierć w paryskim tunelu w 1997 roku na zawsze naznaczyła życie wtedy 12-letniego księcia. Harry zdobył się na wyjątkowo poruszające wyznanie o tym, jak przez lata wypierał bolesną rzeczywistość. Jak zdradził, początkowo kompletnie nie wierzył, że jego matka nie żyje.

Wierzyłem, że ona w końcu wróci. Byłem przekonany, że zaaranżowała swoje zniknięcie, żeby uciec od wszystkiego, co ją niszczyło, i że wróci w przebraniu, po czym zabierze mnie i mojego brata ze sobą.

Mówił też o pogrzebie Diany. Wyznał, że pojawiły się w nim wówczas wyrzuty sumienia. Jako 12-letni chłopiec nie był w stanie okazać takich emocji jak ludzie, którzy kompletnie nie znali jego matki, a zalewali się łzami na ulicach Wielkiej Brytanii.

Czułem się bardzo dziwnie, gdy setki osób, którym ściskaliśmy dłonie, miały je mokre od łez, które ścierali z własnych twarzy. Prawie miałem wyrzuty sumienia, że nie potrafię okazać takich emocji jak ci ludzie, którzy płakali za kimś, kogo nawet nie znali.

ZOBACZ: Książę Harry szykuje FILM O DIANIE, a Williamowi może się to nie spodobać. "Próbuje zawłaszczyć jej dziedzictwo, co bardzo frustruje brata"

Jak tłumaczy Harry, przez kolejne lata funkcjonował w stanie nieustannego pobudzenia i emocjonalnego zamrożenia. Otoczenie było przekonane, że nastoletni książę radzi sobie ze stratą, bo on sam na każdym kroku powtarzał, że "wszystko jest w porządku".

W rzeczywistości napędzała go jednak skrajna adrenalina, z którą nie potrafił sobie poradzić. To właśnie chęć odcięcia się od natrętnych myśli i znalezienia twardego gruntu pod nogami pchnęła go do armii.