Maria Pakulnis miała raka piersi. Odkryła chorobę dzięki... swojej KOTCE. "URATOWAŁA MI ŻYCIE"

Maria Pakulnis, znana z ról teatralnych i filmowych, w ostatnim czasie coraz częściej mówi publicznie o osobistych doświadczeniach, które mocno ją naznaczyły. Wśród nich jest choroba nowotworowa – aktorka usłyszała diagnozę raka piersi. Jak podkreśla, sam moment rozpoznania bywa wstrząsem dla każdego, jednak w jej przypadku droga do wykrycia choroby miała wyjątkowo nieoczywisty początek.

ZOBACZ: Monika Pikuła w reportażu dla "DD TVN" o kulisach diagnozy nowotworu piersi i operacji. "Nie muszę mieć całkowitej mastektomii"

Aktorka opowiedziała, że kluczowym sygnałem okazało się zachowanie jej kotki Wierusi. Zwierzę przez pewien czas miało regularnie przychodzić do właścicielki i kłaść się wyłącznie na jej prawej piersi, przytulając się i zostając w tej pozycji dłużej niż zwykle. Powtarzalność tej sytuacji sprawiła, że Maria Pakulnis poczuła niepokój i zdecydowała się na badania kontrolne – początkowo po to, by upewnić się, że ze zdrowiem wszystko jest w porządku. Wyniki przyniosły jednak złą wiadomość: wykryto u niej raka, zlokalizowanego właśnie po prawej stronie. Pakulnis wspominała też, że Wierusia później zachorowała i zmarła na gruczolaka, który rozwinął się u niej po prawej stronie drogi mlecznej. Aktorka nie ukrywa, że w jej odczuciu kotka "uratowała jej życie".

ZOBACZ: Walcząca z nowotworem Natasza Urbańska apeluje do Polek na evencie: "Trzeba iść do tego lekarza, żeby później NIE PLUĆ SOBIE W BRODĘ"

W rozmowie poruszyła również temat przemijania i żałoby. Przyznała, że jej podejście do śmierci ukształtowały bolesne doświadczenia: nie tylko choroba, ale też odejście ukochanych zwierząt – w tym drugiego kota, Fiodora – oraz tragiczna śmierć siostrzeńca. Pakulnis podkreśla, że śmierć nie powinna być tematem tabu, bo świadomość końca zmienia perspektywę na ciało, zdrowie i codzienne wybory. Zaznacza jednocześnie, że całkowity brak strachu jest według niej nierealny – sama ma w sobie lęk, ale na co dzień stara się nie żyć ciągłym myśleniem o ostateczności. Jak mówi, łatwiej jej przyjąć własny los ze spokojem i w duchu zasady, że "co ma być, to będzie", choć ostatnie wydarzenia szczególnie mocno przypomniały jej o kruchości życia.