Martyna Wojciechowska zdradza, która wyprawa była dla niej najtrudniejsza: "Nigdy więcej nie popełniłam tego błędu"

Nie chciałabym w jakiś sposób pouczać tamtej osoby, którą byłam wtedy i podejmowałam te decyzje jednak. Może to trywialnie zabrzmi, ale wszystkie te doświadczenia mnie ukształtowały. Rzeczywiście, ja się czuję splotem doświadczeń, wspomnień i moich decyzji. Głupich też, bo podjęłam wiele niemądrych. I co z tego, że ja powiem, że dziś zrobiłabym coś inaczej?

Podejmując decyzję, że wystartuję w tym rajdzie, nie wiedziałam, na co się piszę. I bardzo dobrze, bo czasem wiedzieć za dużo, to też niedobrze. To był ogromny wysiłek fizyczny. Pamiętam, że rekordowo spędziłam na odcinku specjalnym ponad 23 godziny. Wpadałam na metę po prostu wykończona, wiedząc że mam tylko pół godziny, by się ogarnąć i pojechać na kolejny odcinek specjalny (...). To jest ogromny wysiłek, czasem nawet nadludzki

Mount Everest nie był w moim przypadku najtrudniejszą wyprawą, chociaż to najwyższa góra świata. Czułam się wtedy bardzo dobrze przygotowana fizycznie, mimo że to było półtora roku po złamaniu kręgosłupa. Wtedy naprawdę byłam bardzo skupiona na treningu. Głowa niesamowicie mnie trzymała. Miałam tam taką psychę, że po prostu myślałam, że dam radę to zrobić, chociaż jest wiele czynników, które na to wpływają, bo każda góra wymaga ogromnej pokory. Każda, nawet ta w Polsce, może okazać się zdradliwa

To był mój przedostatni szczyt w Koronie Ziemi. Byłam wtedy świeżo upieczoną mamą. Nie jest tajemnicą, że nie byłam do tego przygotowana i pojechałam tam w dużej mierze, by udowodnić sobie, ile jest Martyny w Martynie i że mogę jeszcze osiągnąć coś spektakularnego w życiu. Pojechałam tam ze złą motywacją, a nie z takim rzeczywistym pragnieniem, ale tam czułam się rzeczywiście sponiewierana. Dotknęłam takiej granicy mojej wytrzymałości, takiego momentu, że zaczęłam się zastanawiać, czy jestem w stanie zawrócić, a miałam w domu małe dziecko. To była taka lekcja życia, że nigdy więcej nie popełniłam tego błędu