"Nie wiedziałem, że był uzależniony"

Joe Jackson, wyklęty przez własnego syna i resztę rodziny, robi wszystko, by chociaż trochę się wylansować na śmierci Michaela. Co chwilę udziela kolejnych wywiadów. Jest postacią na tyle kontrowersyjną, że programy telewizyjne się wprost o niego biją. Ta ponura twarz gwarantuje dobrą oglądalność.

Tym razem pojawił się w Today Show, gdzie udzielił kilkunastominutowego wywiadu. Wycięliśmy te fragmenty, w których Joe promuje siebie i własne projekty marketingowe, a zachowaliśmy te, w których opowiada o Michaelu. Chyba za bardzo zależy mu na zachowaniu dobrej twarzy (nie za późno?). Wbrew temu, co mówiło rodzeństwo Jacksona, jego ojciec twierdzi, że nic nie wiedział o problemach syna z używkami. Sugeruje też, że za jego śmierć winę ponosi więcej osób, nie tylko "lekarz".

- Jak się Pan czuje?

- Dobrze. Nadal jestem w żałobie po śmierci syna, nie było nikogo większego od niego na całym świecie. Jestem z tego dumny.

- Jest Pan zły?

- Nie jestem zły. Jestem wściekły. Tak naprawdę nie wiedziałem, co się dzieje wokół mojego syna. To mnie złości.

- Nie wiedział Pan, że Michael ma problem z tymi lekami?

- Nie miałem pojęcia, że przyjmował środki tego typu i jest od nich uzależniony.

- Koroner stwierdził, że Michaela zabito. Czego oczekuje teraz rodzina?

- Oczekujemy sprawiedliwości i widać, że policja właśnie do tego zmierza.

- Chodzi panu o oskarżenie osób, które za tym stały?

- Nie wiem.

- Czy wiedział Pan, że Michael cierpi na bezsenność i potrzebuje Porpofolu, żeby zasnąć?

- Nie, pierwsze słyszę.

- Policja twierdzi, że dr Conrad Murray przyznał się, że dał Michaelowi Propofol tego samego ranka, kiedy pański syn umarł. Funkcjonariusze twierdzą, że to zabiło Michaela. Do jakich pan wniosków dochodzi?

- To przestępstwo. Chcę, żeby wszystko zostało przebadane, by dowiedzieć się, co tak naprawdę się działo. Nie chodzi tylko o Murray’a.

- Czy chce Pan, żeby ktoś za to odpowiedział?

- Ktoś powinien. Nie tylko jedna osoba, tylko wszyscy, którzy maczali w tym palce.

- Lekarze?

- Nie powiedziałem lekarze. Każdy, kto był w to zamieszany.

- Jaką rolę pełni pan w życiu dzieci syna?

- Jestem ich dziadkiem.

- Widział je pan?

- Oczywiście.

- Jak często się Pan z nimi widuje?

- Powiem tak... wystarczająco często.

Ostatnie zdanie nie zabrzmiało zbyt przekonująco.