Dawid i Maciej z "The Traitors" o początkach związku, reakcji rodziców i planach na przyszłość: "OJCOSTWO mogłoby być czymś wspaniałym"

Jesteśmy razem ponad półtora roku i dojrzeliśmy do tego, żeby się tego nie wstydzić i nie czuć klinczu w rozmowach z ludźmi, którzy jeszcze nie wiedzą. Ucząc gry na pianinie i czasem w rozmowie z rodzicami uczniów naturalnie mówię: "mój partner". Chodziło o to, żeby mieć z tym luz. I żeby zdjąć ciężar z bliskich. Oni czasem się zastanawiali, komu wolno powiedzieć, kto już wie, a kto nie. Teraz już nie muszą

W programie nie mieliśmy ze sobą właściwie żadnej relacji. Byliśmy sobie dość mocno obojętni, skupialiśmy się na grze - bardzo wymagającej, bo polegającej na zidentyfikowaniu tak zwanych "zdrajców" wśród uczestników

Gdy zaczęliśmy nagrywać program we wrześniu 2024 r., oczywiście od razu zauważyłem, że Dawid jest przystojny, młody i fajny, ale nie wyczuwałem od niego "gejowskiego vibe'u". Nagrania trwały trzy tygodnie, nie mogliśmy mieć telefonów, niemal nieustannie byliśmy "na podsłuchu". Po całych dniach nagrań byliśmy nie tylko fizycznie, ale i psychicznie zmęczeni. Moje instynkty nie były na tyle pobudzone, żebym myślał o flircie. (śmiech) Poza tym moi rodzice nie wiedzieli jeszcze wtedy, że jestem gejem, więc tym bardziej nie czułem się komfortowo, żeby rozmawiać o tym przed kamerami

Stwierdziliśmy, że lepiej od razu wejść na głęboką wodę i zamieszkać razem na 26 metrach kwadratowych. (...) Mamy zasadę, że nawet jeśli się pokłócimy, musimy pogodzić się przed pójściem spać. Ale napięcia oczywiście bywają. Wrzeszczymy na siebie, przeklinamy, czasem się obrażamy. Dawid jest impulsywny i potrafi powiedzieć dużo rzeczy, za które później przeprasza. Ja kiedyś bardziej zastanawiałem się nad każdym słowem, ale nauczyłem się od niego mówić od razu i mocniej. Z drugiej strony nauczyłem się też nie brać wszystkiego do siebie

Znajomi wiedzieli wcześniej, że jestem gejem, ale miałem dwadzieścia pięć lat, kiedy powiedziałem to bratu - czyli to było w zeszłym roku. Był pierwszą osobą z rodziny, która się dowiedziała i dziś jest jedną z najbardziej wspierających mnie osób. Momentem przełomowym było poznanie Dawida. Pomyślałem: to jest osoba, o której chcę powiedzieć, a nie mam się czego ani kogo wstydzić. Poczułem, że jestem gotowy, więc powiedziałem też mamie i reszcie rodziny. (...) Pochodzę z Głogówka, małej miejscowości na Opolszczyźnie, moja mama pracuje z ludźmi w oświacie, więc odczuwała to także przez pryzmat swojego otoczenia. To jest słodko-gorzkie: kochasz syna i chcesz go zaakceptować, ale jednocześnie nie pasuje do ram, które wcześniej sobie stworzyłaś. O gejach słyszy się w telewizji, może syn jakiejś dalekiej koleżanki jest gejem - i wszystko jest dobrze, dopóki nie dotyczy to ciebie. W kulturze gej często jest pokazywany jako ktoś, kto tylko ćpa, uprawia seks na prawo i lewo i jest arogancki

Nie uważam, że dziecko musi wychowywać się wyłącznie w związku kobiety i mężczyzny, ale sam nie czuję się jeszcze gotowy na taką odpowiedzialność

Ja bardzo bym chciał. Ojcostwo mogłoby być czymś wspaniałym. Dziś w Polsce byłoby to jednak właściwie niemożliwe, ale nie wiem, co będzie za dwadzieścia lat. To trudne, że jako gej od początku masz poczucie, że pewne możliwości są dla ciebie zamknięte. Ale zadajemy sobie przecież te same pytania, co inne pary: czy jesteśmy gotowi, czy to odpowiedni moment?