Karolina Korwin Piotrowska szczerze o "ustawce" i relacji z Kubą Wojewódzkim: "OBRAŻAJĄ SIĘ LUDZIE GŁUPI I SŁUŻBA" (WIDEO)

Obrażają się ludzie głupi i służba. Ale co, ja jestem 4-latkiem, że ja nie wiem, do jakiej ja gry weszłam? I jeśli mam kogoś, kto jest myślę równie inteligentny, jak ja, i zrozumie pewne sytuacje... Przecież my potem zrobiliśmy ustawkę z moim wyjściem ze studia. On tylko mnie poprosił, żebym wyszła, nie wiedział, co ja powiem. Powiedział tylko "ja mogę tobie zaufać, bo rozmawiam z zawodowcem". Jadąc do niego na to nagranie coś tam sobie wymyśliłam, ale nie wiedziałam, co będzie, kiedy to zrobić. Zrobiłam to totalnie spontanicznie i reżyserka zamarła (…) I jego to mega jarało. Potem pisaliśmy do siebie esemesy "jezu, jakie to jest śmieszne, że wszystkich wkręciliśmy" i do dzisiaj ludzie mi gratulują, że wyszłam z programu Wojewódzkiego. Z inteligentnym człowiekiem, którym Kuba niewątpliwie jest, chociaż niektórzy bardzo lubią ogłaszać jego koniec, możesz wejść na pewien poziom, który nie skończy się tym, że dasz sobie po buzi, chociaż publicznie możecie się poprztykać, ale za kamerami podajecie sobie rękę i mówicie "do zobaczenia"

Lądujemy w takim miejscu, bo mamy na utrzymaniu przez bardzo wiele lat osobę terminalnie chorą i 90% twoich pieniędzy nie idzie na ciebie i musisz utrzymywać osobę terminalnie chorą. Jeżeli tracisz pracę, to zostaje ci 2,50 zł na dzień

Rozmawiałam z Izką Kuną na ten temat, bo jesteśmy z pokolenia, którego rodzice nie potrafili dobrze kochać. Mamy problem ze swoimi rodzicami, bo oni też nie wiedzieli, jak kochać swoje dzieci mądrze. Często byli wychowywani na "zimno", to często były dzieci wojny, które nie rozmawiały o swoich emocjach i mam świadomość, jakimi byli rodzicami. Nie dlatego, że byli złymi ludźmi, tylko, że okoliczności zewnętrzne zrobiły z nich to, co zrobiły. Ale to są moi rodzice (…) Jeżeli myślisz, że ja udzielę teraz takiego wywiadu, jak jest modnie, że się wyrzyguję na swoich rodziców - ja tego nie zrobię nigdy. Bo ja sobie po to uporządkowałam wszystko (na terapii - przyp. red.), że po prostu wiem, że ja mam ochotę ich przytulić teraz, bo z nimi ktoś tego nie zrobił (...) Jestem dowodem na to, że terapia w kontekście poukładania sobie klocków w głowie pod nazwą "twoi rodzice" jest skuteczna

To jest taki moment, że nie masz czasu interesować się tym, co ludzie myślą. Zastanawiasz się, gdzie będziesz spać. Bo my jesteśmy przyzwyczajeni, że wiemy, gdzie będziemy spać, a ty nie masz gdzie spać. Bezdomność to jest coś, czego nie życzę nikomu i to jest coś, co bardzo ustawia cię na całe życie, takie doświadczenie. Że nie masz gdzie spać. Całe poczucie bezpieczeństwa rozwala w proch, mimo, że masz przyjaciół. Ja miałam gdzie spać, ale w twojej głowie jesteś bezdomny, nie masz domu, nie masz rzeczy (…) Ja przez długie miesiące, a jak mam gorszy dzień, to dalej tak jest, to ja widzę, że mi się mieszkanie pali. Masz poczucie winy, że przeżyłaś, że wyszłaś z domu