Syn Joanny Kołaczkowskiej o pierwszych objawach nowotworu mamy: "Trzy minuty i ona już miała dość, tak się źle czuła"

Pierwszego kwietnia rozmawiałem z nią i ona wtedy powiedziała mi, że od tygodnia ją boli głowa, zwłaszcza jak wstaje, więc tak ciśnieniowo. Zmartwiło mnie, że po obiedzie nie chce iść na spacer, a zawsze chciała iść na spacer. (...) Tydzień później pamiętam, że gadałem z nią telefon. Rozmowy z nią wtedy, potrafiliśmy gadać przez dwie godziny, obgadując wszystko od ostatnich nagród Grammy do FAME MMA. Wtedy trzy minuty i ona już miała dość, tak się źle czuła. To dla mnie było dosyć dziwne. Powiedziałem jej wtedy (...) żeby poszła koniecznie do lekarza, do neurologa. Ona powiedziała, że pójdzie w czwartek. No to w piątek miała już wyniki rezonansu czy tomografii. W niedzielę już w szpitalu się spotkaliśmy. To była połowa kwietnia

O skali programu przekonałem się później, kiedy Aśka powiedziała, że nie jest w stanie brać udziału w próbie, co było nie do pomyślenia. (...) To już nas bardzo martwiło. Pojechaliśmy w trasę, ją głowa bolała przez cały czas. Nasza przyjaciółka przepisała jej leki na migrenę i one zadziałały, dały jej uśmierzenie. (...) To też nas uspokoiło

Niesamowite było to, że bardzo spokojnie to przyjęła. To było bardzo takie, aż wręcz dziwne takie. Nie było w niej ani złości, ani wściekłości. Każda z tych emocji byłaby uzasadniona. A w niej był spokój, jakaś taka łagodność, nawet jakiś uśmiech. Chociaż od początku diagnoza była absolutnie beznadziejna. Nie dawała żadnych szans

Zastanawiam się, na ile to była akceptacja, na ile to było wyparcie. Bo ja niestety działam w tych samych mechanizmach, co ona. (...) Ja widziałam, że ona jest taka wyluzowana, że sobie ścięła włosy, że se leży, że co tam mielibyśmy jej siedzieć nad głową, sobie prztykała żartami do nas, ale... Było dla mnie niepokojące to, że nie rozmawiamy o tym. Ani ona nie okazuje żałoby w związku z otrzymaniem takiej diagnozy, ani ja też nie mogę jej o tym powiedzieć. Bo wtedy nie wiadomo, w jaki sposób ona sobie z tym poradzi, że ja się boję. (...) Chociaż z drugiej strony ona (...) była nastawiona, że wydarzy się jakiś kataklizm. Była bardzo lękliwa, bała się, że będzie tsunami, powódź, będzie wojna. (...) Ona trochę wolała założyć najgorszy scenariusz, jaki może być i być gotową na to, co jest najgorsze, a nawet absurdalne niż zakładać, że będzie super, żeby potem mieć tę ulgę, ciężar zniesiony z ramion. (...) Wtedy jak gadałem z nią przez telefon, to pomyślałem: "oj, nie podoba mi się to, to jest tym razem coś poważnego, a nie jak zawsze jakiś pierd". (...) I wszedłem też w to lękowe myślenie