TYLKO NA PUDELKU! Ekspertka ds. wizerunku miażdży podcast Chajzerów: "Wspólna próba pudrowania niezbyt korzystnej medialnej rzeczywistości"

W obszarze budowania wizerunku trudno jest stwierdzić, że jakieś działanie jest zawsze dobre albo zawsze złe. Wszystko zależy od tego, o kim mówimy: jaki jest tak zwany "świat marki" danego celebryty, jego przeszłość, dawne kryzysy i sukcesy, a nawet od tego, jaki jest aktualnie "moment medialny". W przypadku Filipa Chajzera większość tych elementów układa się w obraz słabej jakości. Zwłaszcza z perspektywy tego, co, zdaje się, gwiazdor chciał uzyskać. Bo gdyby zależało mu wyłącznie na szumie wokół siebie – powiedziałabym: brawo! Pełen sukces. No ale jego chyba jednak nie bardzo satysfakcjonuje efekt "nieważne, jak mówią, byle nazwiska nie przekręcili".

Po co więc to zrobili? Gdybym miała obstawiać, powiedziałabym, że chcieli poprawić swój wizerunek. Zakładali pewnie, że ludzie źle ich oceniają, bo tak naprawdę ich nie znają i nie wierzą w szczerość tej miłości. No i ciągnąc dalej taki tok myślenia, uważali może, że jak tylko pokażą światu siebie i swoje uczucie, to twarde serce Internetu zmięknie i opinia publiczna szeroko otworzy dla nich swe ramiona. Jak już wiemy – nie wyszło.

Na dziś nie wróżę temu małżeństwu sukcesu w roli "power couple". Proszę zwrócić uwagę, że pary, które są tak nazywane, składają się z dwóch silnych, niezależnych i w miarę symetrycznie znanych jednostek. Kluczem jest to, że jedna i druga strona musi mieć samodzielne sukcesy, samodzielną rozpoznawalność i samodzielną renomę – i przy połączeniu tych dwóch sił tworzy się trzecia, synergiczna. W przypadku państwa Chajzerów jest to nie tyle alians dwóch wizerunkowych sił, ile wspólna próba pudrowania niezbyt korzystnej medialnej rzeczywistości. Tak więc w tym momencie to prędzej powder couple niż power couple

Najnowszego zamieszanie wokół Filipa Chajzera nie nazwałabym kryzysem, bo kryzys to sytuacja, która może poważnie zaszkodzić podstawowym wartościom ważnym dla danej marki osobistej. Tymczasem obecny medialny dyskurs nie tylko nie zagraża żadnym wartościom Chajzera, ale jest wręcz kontynuacją dotychczasowej drogi budowania jego wizerunku. Nie pojawiły się wszak żadne elementy, o których powiedzielibyśmy, że są "nie z tej bajki". Wszystko zgrabnie się klei w znaną już całość – obraz oparty na archetypie Piotrusia Pana, który bardzo wierzy w prawdziwość swojej Nibylandii i magiczność swojego Dzwoneczka. Tylko niestety widzowie nie dostali żadnego czarodziejskiego pyłu i patrzą na to wszystko z bardziej przyziemnej, sceptycznej perspektywy