Na co do kina? Poznajcie dzisiejsze premiery filmowe!

I w końcu nadszedł ten dzień! Po 14 latach od trzeciej odsłony przebojowej serii na ekranach zagościł wreszcie kolejny film z cyklu. Czy jest równie dobry, co nagrodzony trzema Oscarami oryginał z 1993 roku, do którego nawiązuje? Na pewno jest to film, kręcony już w innej epoce, choć dość nostalgicznie zanurzony w klimacie lat 80.

Jurassic World został wysoko oceniony przez prasę zagraniczną i widzów wszędzie tam, gdzie był wyświetlany. Jak piszą krytycy jest to najlepszy jak dotąd sequel Parku Jurajskiego, i choć nie ma oryginalności i serca pierwszego filmu oferuje za to żywszą akcję i znacznie więcej scen rozszarpywania ludzi na strzępy. A tego właśnie mniej wrażliwa niż kiedyś publiczność oczekuje od podobnego seansu. Liczby mówią same za siebie - od 10 czerwca na ekranach w Azji i USA obraz zarobił już miliony dolarów, a Universal pobił rekord swoich zysków na rynkach zagranicznych.

Kolejna ekranizacja powieści Nicolasa Sparksa, na której seans trzeba zaopatrzyć się w paczkę chusteczek, bo zamiast rozszarpywania ludzkich ciał będziemy tu mieli do czynienia raczej z porywami serca i łzami wzruszenia. Najdłuższa podróż jest według recenzentów dużo lepszą ekranizacją niż wcześniejsze Szczęściarz, Bezpieczna przystań czy Ostatnia piosenka, bo też i sama historia, jak pisze Ula Lipińska na łamach Filmu WP, jest dużo ambitniejsza.

Marcin Pietrzyk w Filmwebie uważa nawet, że pomimo pewnych niedociągnięć film Tillmana Jr. wart jest polecenia tym, którzy dopiero zaczynają przygodę z ekranizacjami Sparksa. Zatem jeśli nie brzydzicie się romansem, a historie o miłości przerwanej przez wojnę i starych listach, które po latach sklejają złamane serca, to wybierzcie się koniecznie.

Nominowany do Oscara i Złotej Palmy zdobywca sześciu Cezarów i wielu innych nagród - Timbuktu, to zapewne najciekawsza propozycja kinowa na ten weekend i zarazem rzadki przykład chwalonego na całym świecie filmu mauretańskiego. Obraz nie tylko opowiada o jednej z największych bolączek współczesnego świata - zagrożeniach islamskiego fundamentalizmu, ale także czyni to z lekkością i artyzmem. Rzadko kiedy jakiś film otrzymuje w portalu Rotten Tomatoes 99% pozytywnych ocen, a tak się właśnie stało tym razem.

Największą siłą „Timbuktu” jest dyskretny, nienachalny ton, wyrażony spokojną pracą kamery - pisze Janusz Wróblewski w Polityce.

Gdzie indziej zauważa się, że film unika czarno-białych podziałów na dobrych i złych, poddając wydarzenia naszej ocenie. Mimo okazjonalnego humoru drastyczna kara, jaka spotyka biedną parę pasterzy za życie na kocią łapę, zostaje w pamięci i dręczy długo po seansie. Ale jeśli nie boicie się trudnych tematów i interesuje was rzeczywistość bez retuszu, gorąco polecamy Wam ten film.