Monika Richardson wspomina zdjęcie z anteny TVP. "Tam zawsze było mnóstwo łez, rozczarowań i żalu" (WIDEO)

Show-biznes to jest przede wszystkim biznes. Podchodzisz do tej osoby, do której powinieneś, w tym czasie, w którym powinieneś, uśmiechasz się - trzeba mieć ogromne wyczucie, żeby utrzymać się tyle lat, co ja. Ale trzeba mieć też taką intuicję, która mówi: "Z tym nie zadzieraj", "Tej nie bierz pod włos", "Z tym z szacunkiem" i trzeba się tego nauczyć, najczęściej, na własnych błędach

W show-biznesie jest tak, że nikt ci nie powie "ale dałeś ciała, ty już nie popracujesz". Nikt ci tego nie powie. Dowiadujesz się, że cię zcancelowali z korytarza, idąc na kawę. Ja miałam wiele takich sytuacji, wielokrotnie mnie też wyrzucano z telewizji - zanim Kurski wyrzucił mnie "ostatecznie". Więc nauczyłam się połykać łzy, jak mnie Kaśka Dowbor nauczyła - nałożyć czerwoną szminkę, pierś do przodu i w najlepszych swoich szpilkach przejść się po korytarzu w tę i z powrotem. Tylko po to, żeby widzieli, że mnie nie złamano. Tam zawsze było mnóstwo łez, mnóstwo rozczarowań, żalu i przegapionych szans. I mnóstwo sytuacji, w których ktoś w odpowiednim momencie spotkał się wzrokiem z dyrektorem, który decydował i dostał, co chciał. I sprawdził się potem, ale ktoś musiał dać mu szansę

Ja na przykład wiedziałam, kto powiedział, że mam "martwe oczy". Dowiedziałam się, że mam martwe oczy i zostałam zdjęta z anteny. To było coś, co przyszło z korytarza i wiedziałam, że to powiedziała kochanka dyrektora Dwójki. Ale nie miałam dowodu i nie mogłam powiedzieć: "Jak mogłaś tak o mnie powiedzieć?!", pójść i skonfrontować się z tą osobą. Ja się właśnie dowiedziałam, że nie ma mnie w grafiku, bo mam "martwe oczy" - "mówi się na korytarzu". To jest coś, z czym bardzo trudno walczyć. Tak jak dziś z kulturą pomówienia