Anna Wendzikowska wspomina ODEJŚCIE Z "DDTVN". "Okupiłam to naprawdę długim okresem ŻAŁOBY po tożsamości zawodowej" (WIDEO)

Wszyscy mi wtedy mówili, że absolutnie nie powinnam wracać do naturalnego koloru, bo blond są telewizyjne, show-biznesowe, że absolutnie nie zrobię kariery z ciemnymi włosami. Mówię o tym dlatego, że jak pomyślę o tej nastoletniej sobie... To jest taki czas, że to wszystko, co ktoś nam mówi, kto w tym biznesie, w którymkolwiek byśmy nie byli, jest mocno osadzony, to my przyjmujemy to jako prawdy objawione. I wiele takich rzeczy było, które mi mówiono, które myślałam, że są prawdą. To jest trudne wchodzić w show-biznes w tak młodym wieku, bo - i myślę, że to jest uniwersalne doświadczenie - brak jest takiego połączenia ze sobą, zaufania do siebie i bardzo łatwo jest się dać powiać w różne kierunki, które nie są do końca właściwe

Pracowałam w firmie, która robiła badania rynku. To nie było tak, że coś sprzedawałam, a dzwoniłam do klientów kart kredytowych, żeby sprawdzić w jaki sposób oceniają produkt i tak dalej. Tyle razy, ile ja usłyszałam kim jestem, ile razy mi rzucono słuchawką... W pewnym momencie zaczęłam używać innego imienia, bo uznałam, że może będę to mniej osobiście traktować, jak będę się przedstawiać nie Anna, tylko "Monica" z "Friendsów" (śmiech) Jak to będzie Monica, to nie będzie to do mnie. I trochę mi to pomogło

To była decyzja, która wynikała z tego, że coś mi mówiło, że nie mogę już tam być. To oczywiście było połączone z sytuacjami, które zostały w jakiś sposób rozwiązane, ale ta ciemna energia, która z mojego punktu widzenia naznaczyła to miejsce i przestrzeń, ona nie pozwalała mi tam zostać. Na tamten moment. Co nie oznacza, że to było łatwe, że tego nie żałowałam, że nie okupiłam tego naprawdę długim okresem żałoby po tożsamości zawodowej, która była dla mnie bardzo ważna i wyznaczała mnie w pewnym sensie. Ja to naprawdę bardzo lubiłam i miałam też coś takiego, w czym byłam naprawdę dobra

To jest wielkie wyzwanie być rodzicem. To jest wielkie wyzwanie być rodzicem w tych czasach. To jest wielkie wyzwanie być rodzicem dziewczynek i bycie samodzielnym rodzicem też. Nie lubię popadać w jakieś poczucie bycia ofiarą i pretensje do świata i rzeczywistości, ale zawsze się śmieję, że już jedno dziecko jest trudne i z jakiegoś powodu robi się to we dwójkę, bo to jest naprawdę bardzo trudne. Trudne jest też w dzisiejszym świecie nauczyć je jak obsługiwać tę rzeczywistość, kiedy samemu się jej do końca nie rozumie, bo ona się tak szybko zmienia i złapać taki balans pomiędzy tym, gdzie chcesz chronić, a gdzie nauczyć samodzielności