Ewa Swoboda medalistką mistrzostw Europy. Zagrała na nosie hejterom: "Pozdrawiam tych, którzy we mnie zwątpili. To dzięki wam znów tu jestem"

Wróciłam tam, gdzie chciałam być, bo po igrzyskach w Paryżu było ze mną źle. Dajcie się pocieszyć tym srebrem. Pozdrawiam wszystkich tych, którzy we mnie zwątpili i nie wierzyli. To dzięki wam znów tu jestem. (...) Jestem z siebie bardzo zadowolona. Cieszę się, że to mnie znowu cieszy.

Tak naprawdę to nadal się zdarza. Jeżeli ktoś jest inny, to w internecie trzeba to skomentować. Mi wiele rzeczy się nie podoba, ale tego nie komentuję. Było to trudne i krzywdzące. I nawet niekoniecznie chodziło o komentarze na mój temat, ale o to, że czytali to moi rodzice czy trenerka. Czytając takie słowa na mój temat bliskim było bardzo przykro, a na dodatek potem niepotrzebnie wchodzili w dyskusję z ludźmi. Ale czegoś mnie to nauczyło, bo teraz już się tym nie przejmuję. Liczy się zdanie moich bliskich i to, co ja czuję, a nie komentarze obcych.

No, ale nic z tym nie zrobię, trzeba nauczyć się z tym żyć. Po rozmowie z panią psycholog doszłam do wniosku, że każdy chce być sławny, ale nikt nie uczy nas, jak sobie z tą sławą radzić. Jak się zachowywać, jak wytrzymać presję otoczenia. spotkałam specjalistkę, która do mnie trafia i bardzo mi pomaga. Wyciągnęła mnie z bardzo dużych problemów psychicznych. W moim przypadku chyba do czterech razy sztuka. W tej kwestii trzeba trafić na odpowiednią osobę, nie sugerować się tym, że ktoś skutecznie pomaga innym to i mi pomoże.

Ewa na stadionie jest przeciwieństwem Ewy w prawdziwym życiu. Jestem introwertyczką, trochę takim "wstydziochem", lubię ciszę i spokój. Na co dzień jestem wycofana, za to na stadionie lubię ten szum, gdy jest tłum kibiców. To na mnie działa i sprawia, że zachowuję się trochę inaczej. Ja nigdy nie publikowałam wielu zdjęć z treningów czy z prywatnego życia. Myślę, że chyba ludzie wolą oglądać Ewę ze stadionu, niż Ewę siedzącą spokojnie w domu.