Smutne wyznanie Michała Wiśniewskiego: "NIENAWIDZĘ SIEBIE"

O życiu, karierze i małżeństwach Michała Wiśniewskiego napisano już przez lata chyba wszystko. Obecnie lider Ich Troje jest mężem Poli i niedawno na jej prośbę przeszedł zabieg wazektomii. Jak sam twierdził w rozmowie z Jastrząb Post:

Można odwrócić [wazektomię - przyp.red.], ale myślę, że ja już swoje zrobiłem. Mam wspaniałe dzieci i o nie trzeba zadbać. To była propozycja żony, ale ja się na to zgodziłem bez wahania. Więc myślę, że wszystko zależy od partnera.

Zobacz: Michał Wiśniewski przeszedł WAZEKTOMIĘ na prośbę ŻONY: "Ja już swoje zrobiłem"

Michał wielokrotnie otwierał się na temat życia prywatnego, za co bywał zresztą krytykowany. Teraz zdobył się na szczere wyznanie przy okazji rozmowy z Katarzyną Nosowską i Mikołajem Krajewskim w ramach podcastu "Bliskoznaczni". Gdy padło pytanie o to, czy siebie lubi lub kocha i czy jest z siebie dumny, odpowiedział:

No chyba nie właśnie, ale nie staram się specjalnie nad tym pracować.

Zobacz też: Michał Wiśniewski o walce z nałogiem: "To wszywka numer 14 już u mnie. Kocham alkohol"

Na tym jednak nie koniec, bo Wiśniewski ma też do siebie żal za to, jak rozegrał niektóre sytuacje z przeszłości. Jak przyznał, czasem nie czuje się dowartościowany i choć robi, co może, aby być z siebie dumnym, to niestety nie jest to tak prosta sprawa. Na co dzień, jak sam przyznał, zakłada swego rodzaju maskę.

Głównie przez to, że wydaje mi się, że popełniłem w życiu za dużo błędów. Mógłbym zrobić to wielokrotnie lepiej - wyznaje. Czy [moja samoocena] mogłaby być lepsza? Halo, ja chodzę w dalszym ciągu w tej masce. Ja ją sobie założyłem. Może często mi spada, może czasami muszę ją zdjąć, bo chcę kogoś pocałować czy mu coś powiedzieć, a w niej jestem niewyraźny. Ale w dalszym ciągu, żeby była jasność, robię wszystko, co możliwe, żeby mieć poczucie własnej wartości. Ale jeżeli pytasz mnie konkretnie, czy siebie lubię - nie. Nienawidzę siebie.

Michał zapewnia jednak, że zaakceptował już własne wady i nie chce uchodzić za idealnego, bo nigdy taki nie będzie. Pokusił się także o refleksję dotyczącą przemijającego czasu.

Zaakceptowałem siebie takim, jakim jestem. Mało tego, im jestem starszy, tym dochodzę do [tego, że] właśnie nie chcę się zmienić. Albo będziecie mnie kochać takim, jakim jestem, czy szanować takim, jakim jestem - bo to przecież nie chodzi o kochanie, szacunek jest dla mnie odrobinę wyżej od miłości - albo nie chcę was znać. Nie zajmujcie mojej przestrzeni i mojego czasu, bo niewiele mi go zostało. Z założenia, nieważne czy masz 20, czy 55 lat, niewiele ci zostało, bo nie wiesz, czy jutro, czy pojutrze, czy za 30 lat. Więc szanujcie mnie po prostu - mówi. Nie będę księciem z bajki dla nikogo. Będę takim niedoskonałym Michałkiem, na którego składa się jego przeszłość, dzieciństwo, ten nastoletni okres, te wszystkie małżeństwa, i zawsze będę ze sobą ciągnął ten bagaż. Jak wchodzę w nowy związek, to ten bagaż zabieram ze sobą. To nie jest tak, że da się go wyrzucić. Nie da się.