TYLKO NA PUDELKU: Ilona Wrońska wspomina Bożenę Dykiel. "Była wspaniałą, ciepłą osobą, gotowała dla nas na planie"

Bożenka była wspaniałą, ciepłą osobą, z którą bez skrępowania można było porozmawiać w przerwach między zdjęciami na przeróżne prywatne tematy. Nie stwarzała dystansu. Potrafiła przynieść na plan własne produkty spożywcze, a później gotować dla nas pyszne śniadania czy obiady. Z tej świetnej kuchni była zdecydowanie znana i to bez wątpienia łączyło ją z Marią Ziębą. Był też etap, że piekła dla ekipy ciasta, bo ona bardzo lubiła się dzielić tym, co dobrego zrobiła, i sprawiać innym radość. Ten uśmiech innych i wdzięczność ją napędzały

Do "Na Wspólnej" przyszłam od razu po studiach. Byłam zafascynowana, że od razu mogę obserwować taką wielką aktorkę, jaką bez wątpienia była Bożena Dykiel. Możliwość przebywania z tak doświadczoną aktorką, której wiele ról jest kultowych i niezapomnianych, było ogromną przyjemnością. Podglądałam ją, jak pracuje, i czerpałam z niej garściami. To była ważna lekcja. Na początku się trochę stresowałam, bo przecież znałam ją z ekranu i podziwiałam, a nagle staję obok niej i z nią gram. Ale fakt, że nie stwarzała dystansu, sprawił, że stres szybko minął

Kiedy nasze wątki się zazębiały, bo wiadomo, że w wieloletnim serialu nie zawsze tak jest, to bardzo lubiłam z tego czerpać i chłonąć każdą chwilę. Wtedy zawsze między zdjęciami albo w przerwach była możliwość porozmawiania z nią tak od serca. Po prostu normalnie, bez spiny. Pamiętam, że często opowiadała o podróżach, bo ona uwielbiała zwiedzać świat. Uważała, że praca pracą, ale w tym pędzie trzeba umieć znaleźć zawsze czas, by odpocząć i zobaczyć coś pięknego. A że ja też lubię podróżować, to jak się spotkałyśmy, to korzystałam z tego i ją pytałam, gdzie była, co poleca i na co zwrócić uwagę. Dużo mówiła o egzotycznych owocach, których nie można dostać w Polsce, a które znajdowała na szlaku swoich wycieczek. Ona uwielbiała je, bo zdrowo się odżywiała. Bardzo przywiązywała wagę do tego, co je podczas tych podróży, by próbować lokalnej kuchni, i to było zawsze w jej przypadku bardzo kompatybilne z miejscem, w którym się znajdowała. Cieszę się, że mogłam ją poznać