Paulina Młynarska bohatersko BRONI innej "nepo baby" Heleny Englert: "Bycie dzieckiem ludzi sławnych nie sprowadza się do prostego 'TATA ZAŁATWIŁ'"

Widzę ile emocji wznieca postać Heleny Englert. Pytania, które zadają jej ludzie z mikrofonami zadawano i mnie. A hejt na "nepo" to, że tak powiem z angielska, story of my life. Artystycznie, Helena szuka różnych środków wyrazu i pewnie jeszcze wiele razy zaskoczy. Nie jest jeszcze poetką jak Maria Peszek, ani wybitnym muzykiem jak Jimek, albo wokalistką na miarę Natalii Kukulskiej. Bo jest na początku drogi i ja jej życzę, aby ta droga prowadziła do ciekawych i wartościowych artystycznie miejsc

Chcę się podzielić myślą, że bycie dzieckiem ludzi sławnych i jakoś ważnych dla kultury nie sprowadza się do prostego "tata załatwił". Chociaż rodzice artyści często, z rozmysłem lub bez, popychają dzieci w swoje ślady. Ja nie zagrałabym u Wajdy jako dziecko, gdyby mama nie posłała mnie na casting. Nigdy nie otrzymałam od dorosłych jasnej odpowiedzi po co mi to właściwie było i co w tym doświadczeniu miało być dobre dla mnie. A nic nie było. Wręcz przeciwnie. Rodzice, którzy są artystami są także ludźmi i popełniają błędy. Jednak cała moja późniejsza obecność w mediach - najpierw jako aktorki, a później dziennikarki i wreszcie pisarki, to już moja praca, odporność i wiedza

Kiedy ja napiszę wiersz nadający się do publikacji, zawsze czytam w komentarzach, że "talent po ojcu". A ja myślę, że jeśli już, to warsztat podpatrywany od dziecka. To także jest coś, co dostałam. Setki, tysiące godzin uczenia się od mistrza. Nie prosiłam o to. Nie mam ojca talentu ani temperamentu, płodności. Piszę jeden, dwa wiersze rocznie. W komentarzach czytam często: "naprawdę pani to napisała?". No tak. Tata załatwił. Załatwił, że tak się nauczyłam wyrażać siebie